Dostarczenie wyposażenia medycznego

Sindhupalchowk, region położony około 100 km na północny-wschód od Kathmandu – stolicy Nepalu, należy do najbardziej dotkniętych skutkami kataklizmu. Tam znajdowało się jedno z dwóch największych epicentrów trzęsienia ziemi, jakie dotknęło ten kraj w 2015 roku. Według oficjalnych statystyk zniszczeniu uległo tam 95% zabudowań, zazwyczaj łącznie ze szkołami, ośrodkami zdrowia i infrastrukturą w postaci sieci elektrycznej, wodociągowej i drogowej.

Podczas wyjazdu rekonesansowego w 2015 roku udało się dotrzeć do wsi Piskar zamieszkiwanej przez około 5000 osób. Wszyscy jej mieszkańcy stracili swoje domy i mieszkali w prowizorycznych schronieniach. Budynek szkoły, w której uczyło się 350 dzieci, jak i lokalny ośrodek zdrowia – Health Post również leżały w gruzach. Jednostki tego typu stanowią podstawę systemu opieki zdrowotnej w Nepalu. Są one utrzymywane z rządowych funduszy i dostępne dla pacjentów bezpłatnie. W praktyce dla przeciętnego mieszkańca Nepalu stanowią one jedyne miejsce, gdzie można uzyskać poradę, otrzymać leki, mieć zaopatrzoną ranę, urodzić dziecko, jak i je zaszczepić.

Po trzęsieniu ziemi ośrodek zdrowia we wsi Piskar mieścił się w namiocie o powierzchni 10m2. Brakowało tam podstawowych leków, sprzętów oraz materiałów, a za stan zdrowia wszystkich mieszkańców odpowiadał tylko jeden człowiek – Health Assistant – Amanraj Paryiar. Pomimo kilku miesięcy od katastrofy nie dotarła tam żadna pomoc, a sytuacja w kraju nie rokowała poprawy. Dostarczenie kompletnego wyposażenia niezbędnego do funkcjonowania tego ośrodka zdrowia wraz z zapasami zabezpieczającymi potrzeby na okres 2 lat stało się celem projektu Szansa dla Nepalu w 2016 roku.

Stan techniczny ośrodka zdrowia przed dostarczeniem wyposażenia.

Na początku sierpnia 2016 roku Monika i Karol wraz z Phurba Sherpa odwiedzili wieś Piskar. W trakcie przygotowywania projektu okazało się, że dzięki staraniom kierownika ośrodka zdrowia – Amanraj Pariyar, jedna z organizacji działających na terenie Nepalu postanowiła odbudować zniszczony budynek. American Nepal Medical Foundation zakończyła prace wykończeniowe krótko przed naszym przyjazdem. To co zobaczyliśmy mile nas zaskoczyło. Mimo że jego konstrukcja była bardzo prosta, to w porównaniu z namiotem różnica była kolosalna. Budynek o powierzchni 90m2 został zbudowany z materiałów prefabrykowanych. Był on całkowicie wykończony z zewnątrz, posiadał drzwi zewnętrzne, wewnętrzne oraz okna, została rozprowadzona instalacja elektryczna i wodno-kanalizacyjna, pomalowane ściany, posadzki wyłożone wykładziną PCV, a sanitariaty posiadały odpowiednią armaturę sanitarną. Niewątpliwie fakt ten ułatwił realizację naszego zadania. W obecnej sytuacji możliwe było dokładne dopasowanie rodzaju dostarczonego wyposażenia do nowych potrzeb związanych z nową siedzibą. Wspólnie z kierownikiem ponownie oceniliśmy potrzeby mieszkańców wsi i z listą potrzebnych rzeczy wróciliśmy do Kathmandu. Pozostało tylko urzeczywistnić wszystko to, co znajdowało się na papierze.

Kompletowanie wyposażenia.

Następne 2 tygodnie poświęciliśmy na kompletowanie wyposażenia oraz organizacji finalnego transportu. Nieocenioną pomocą okazał się Phurba, który jeździł z nami od sklepu do sklepu, wyjaśniał mówiącym tylko po nepalsku sprzedawcom czego potrzebujemy, sprawdzał jakość oferowanego towaru, a w końcu negocjował najlepszą cenę. Dodatkowo musieliśmy odebrać z terminalu cargo naszą przesyłkę z Polski. Wszystkie zakupione rzeczy bezpiecznie przechowywaliśmy na terenie szkoły Srongtsen Bhrikuti Boarding High School.

Transport i porządki.

Gdy nasz magazyn się zapełnił a wszystkie pozycje z listy były już skreślone, wspólnymi siłami zapakowaliśmy zgromadzone sprzęty na ciężarówkę i ruszyliśmy do Piskaru. Był to krytyczny moment całego projektu z uwagi na trwającą porę deszczową i częste osuwiska niszczące drogi. Jednak i tym razem szczęście nam sprzyjało i tuż przed zachodem słońca dotarliśmy na miejsce. Następne dni spędziliśmy na porządkowaniu przywiezionych rzeczy i zapełnianiu pustych pomieszczeń wszystkim tym, co do funkcjonowania ośrodka było niezbędne. Przeszkoliliśmy także Amanraja i pielęgniarki z zasad ich użytkowania.

Efekt końcowy

Otwarcie ośrodka zdrowia we wsi Piskar.

Po zakończeniu prac porządkowych miało miejsce oficjalne otwarcie nowego Health Post’u. W ceremonii wzięli udział wszyscy uczestnicy projektu, personel ośrodka zdrowia, Phurba Sherpa oraz zaproszeni goście, wśród których znajdowali się najważniejsi przedstawicie lokalnej społeczności. Rozpoczęliśmy od wysłuchania przemówień, a następnie każdy z nas został udekorowany tradycyjnym nepalskim szalem katha oraz czerwony znakiem tika na czole. Nastąpiło oficjalne przecięcie wstęgi przez kierownika Health Post’u – Amanraj’a Pariyar oraz koordynatora projektu – Karola Cadelskiego. Wszyscy zgromadzeni z zainteresowaniem obejrzeli nowe wyposażenie ośrodka zdrowia. Obejmowało ono m.in.: szafy, krzesła, stoły, lodówkę, łóżko, generator prądu; różnorodne urządzenia i akcesoria medyczne, takie jak, wagi, stojaki, lampy, narzędzia chirurgiczne, nebulizatory, pulsoksymetr, detektor tętna płodu, glukometry, stetetoskopy, sfingomanometry, lekarstwa doustne, dożylne, płyny, kompresy, gazy, bandaże, rękawiczki jałowe i niejałowe, taśmy, opatrunki specjalistyczne, zestawy do porodu, preparaty do dezynfekcji ran, rąk oraz narzędzi, strzykawki, igły, cewniki, skalpele, szwy chirurgiczne, prezerwatywy oraz materiały sanitarne. Ilość wszystkich materiałów eksploatacyjnych została obliczona tak aby pokryć zapotrzebowanie mieszkańców na okres 1-2 lat. Zwieńczeniem całej ceremonii był poczęstunek a wieczorem impreza na posterunku policji.

Wizyta w szkole i dystrybucja materiałów higienicznych.

Lokalna szkoła, w której uczy się 350 uczniów, została przeniesiona do prowizorycznych klas skonstruowanych z blachy falistej. Trwa odbudowa głównego budynku szkoły. W klasach przeprowadziliśmy lekcje na temat higieny, a każdy z uczniów otrzymał zestaw składający się z 2 mydeł, pasty do zębów, 2 szczoteczek do zębów oraz 2 długopisów. Dodatkowo wśród dziewczyn rozdzielono 600 opakowań podpasek.

Health Post we wsi Piskar już działa!

Z rzeczy, które przywieźliśmy do Health Post’u we wsi Piskar codziennie korzysta kilkudziesięciu pacjentów. Być może w skali świata, a nawet samego Nepalu jest to tylko mała kropla w morzu potrzeb. Jednak z perspektywy tych konkretnych osób – mieszkańców wsi, którzy mają chore dzieci, muszą mieć zaopatrzoną ranę czy chcą urodzić dziecko w cywilizowanych warunkach, zmiana która zaszła jest przełomowa.

Nie bez znaczenia był także sam nasz przyjazd do tej zapomnianej wsi, położonej gdzieś w głębi Himalajów. Pytając się mieszkańców czy kiedykolwiek spał u nich we wsi jakikolwiek europejczyk odpowiedzieli, że jesteśmy pierwsi. Nasze zaangażowanie, wspólna praca, wieczory spędzone na długich rozmowach przy ognisku były nie tylko okazją do wymiany doświadczeń kulturowych. Fakt, że wielu ludzi gdzieś tysiące kilometrów od Nepalu, w odległej nieznanej Polsce, przejęło się problemami, jak sami to określili: „nas zwykłych wieśniaków”, stanowiło ogromny pozytywny impuls aktywizujący lokalną społeczność.